Recensie: Dunkirk


Christopher Nolan is intussen niet meer weg te denken uit de filmwereld, na de succesvolle Dark Knight trilogie, Inceptionen Interstellar komt hij nu met Dunkirk, een oorlogsdrama/overlevingsfilm. 


Bij dit project werkt Christopher Nolan niet samen met acteur Michael Caine, die bij de meeste films van Nolan betrokken isgeweestDe rollen zijn nu voor Tom Hardy, Oscar winnaar Mark RylanceCillian MurphyFionn Whitehead en Harry StylesWhitehead en Styles zijn nog niet erg bekend op het witte doek maar hebben wel de twee grootste rollen gekregen. 


Dunkirk gaat over de evacuatie van de Franse en Engelse soldaten uit Duinkerken in de tweede wereldoorlog. Die door de Duitsers omsingeld zijn op het strand, wat voor de Duitsers een makkelijke plek is om aan te vallen. Je volgt drie verhaallijnen, de soldaten op het strand en op de dam, een aantal piloten in de lucht, en een man met zijn zoon op een boot die van Engeland naar Duinkerken varen op daar gestrande soldaten te redden.


Christopher Nolan flikt het weer, misschien wel zijn beste film tot nu toe. De bedoeling om de kijkers het idee te geven hoe het was op Duinkerken is hem goed gelukt. Door hoe de film gefilmd is en de muziek van Hans Zimmer erbij zorgt ervoor dat je zelf als kijker een beangstig en beklemmend gevoel krijgt. Na een korte uitleg wordt je direct in de actie gegooid en het houd niet meer op. De film duurt maar 105 minuten, veel ruimte voor diepgang van de karakters is er dus niet. Maar is dat bij deze film nodig? Het is geen oorlogsfilm maar een overlevingsfilm, en dat wordt indrukwekkend vertoond. Dunkirk is een film zo zenuwslopend, dat je op het puntje van je stoel zit, deze film moet  je gewoon in de bioscoop hebben gezien.

 

Take me home!

 

5 Sterren.

 

 

2 commentaren

Recensie: Baby Driver

De maker van o.a. Hot Fuzz, Shaun of the Dead en The World’s End is terug met nu een hele andere  film, wat voor film eigenlijk? Want het genre is van te voren nog niet echt duidelijk. Actie, komedie  of muziekfilm. Of alles in één? Toen er nog niet veel over deze film bekend was leek het een B-film te gaan worden met een sterrencast. Kevin Spacey, Jamie Foxx, Jon Bernthal en Jon Hamm zijn namelijk allemaal van de partij als bijrollen. De hoofdrol is voor Ansel Elgort, nog niet iedereen zal hem kennen maar hij is de laatste jaren toch al vaak aanwezig in Hollywood, door rollen in de Divergent films en The Fault in Our Stars.

 

 

De film gaat over Baby, ja B-A-B-Y. De jonge getalenteerde  chauffeur heeft een schuld bij gangster Doc (Kevin Spacey) en betaalt zijn schuld af door hem te helpen als getaway driver bij bankovervallen. Baby heeft als kind een ongeluk gehad waar beide ouders bij zijn overleden, door het ongeluk heeft hij een piep in zijn oren. Om geen last te hebben van die piep luistert hij de hele dag naar muziek, om zo zijn ‘’werk’’ goed uit te voeren.

 

Waar je eigenlijk denkt dat de hoofdrol voor  Ansel Elgort is, is eigenlijk de hoofdrol voor de muziek. Er zitten maar liefst 35 nummers in de film en die spelen grotendeels af op de voorgrond. Het ritme van bepaalde acties in de film gaan precies op het ritme van de muziek. Heel origineel! Door romantische en komische  momenten in de film vergeet je soms dat je naar een keiharde actie film aan het kijken bent. Totdat je weer een lekker bloederig vuurgevecht te zien krijgt. Baby danst door de film alsof hij een grote musicalster is en dat in een Heist movie. Na het zien van de film kan je dus zeggen dat het genre eigenlijk alles in één is. Actie, Misdaadkomedie en muziekfilm in één, voor mijn gevoel hebben we dat nog nooit eerder gezien. Doordat alles in deze film zit en op de manier hoe het verwerkt is, is deze film ontzettend origineel en is dit gewoon een Must See!

 

All you need is one killer track!

 

 

Highlights Juni

Recensie: King Arthur

Guy Ritchie is terug, nu met een heel ander filmgenre. De schrijver en regisseur van de  succesvolle misdaadkomedies Snatch en Lock, Stock and Two Smoking Barrels heeft de laatste jaren al laten zien dat hij andere genres ook kan omtoveren met zijn stijl. Sherlock Holmes en The Man from U.N.C.L.E. zijn daar de bewijzen van. Nu is het tijd voor een fantasie/avonturen film met de bekende legende van King Arthur. 

De hoofdrol is voor Charlie Hunnam, die een aantal jaren geleden nog een onbekende was voor iedereen. In 2005 speelde hij al geweldig in Hooligans maar daar zal niemand hem herkennen als kale voetbal hooligan. Na de hoofdrol in de serie Sons of Anarchy, de films Pacific Rim en eerder uitgekomen dit jaar The Lost City of Z kunnen we niet meer om Charlie heen. De bijrollen zijn voor Jude Law, Eric Bana en Djimon Hounsou. Ook zijn er een aantal leuke cameo’s voor David Beckham en Guy Ritchie zelf.

 

Tovenaars en mensen leven al eeuwen samen in vrede tot dat de kwaadachtige Vortigern (Jude Law) zijn eigen broer King Uther (Eric Bana) verraad, door samen te werken met tovenaar Modred. Vortigern wordt de nieuwe koning en wordt steeds machtiger met zijn krachten. Uther weet voor zijn ondergang zijn zoontje te redden, die opgroeit in Londinium als straatschoffie genaamd Arthur. Wanneer King Vortigern machtiger en machtiger wordt onthuld Excalibur zich in een stuk steen. Arthur, niet wetende wiens afstammeling hij is, trekt het zwaard uit het steen. Nu is het aan Arthur om het op te nemen tegen Vortigern.

 

Guy Ritchie laat zijn kunstjes constant zien, vertraagde beelden, 360 graden shots, flashbacks en scènes door elkaar heen. Een typische Guy Ritchie film dus. Ook zijn bekende humor ontbreekt hier niet. Doordat zijn stijl constant wordt toegepast wordt de film te rommelig, verhaal en diepte ontbreken. Ook hadden de special effects een stuk strakker kunnen zijn, of het ontbreken van dat alles komt door een te klein budget of het te weinig ervaring in dit genre blijft een vraag.  De grote fans van fantasy films en de fans van Guy Ritchie zullen zeker zich vermaken met deze film, alleen als je een nieuwe Lord of the Rings verwacht dan heb je het mis. Vervelen ga je ieder geval niet, want Arthur knalt samen met zijn vrienden in een hoog tempo door de film heen.

0 commentaren

Recensie: Going in Style

Oscarwinnaars Morgan Freeman (79 jaar), Alan Arkin (83 jaar) en Michael Caine (84 jaar) spelen samen in deze misdaadkomedie, nu het nog kan. Want jong zijn ze absoluut niet meer, samen hebben ze in maar liefst 388 films gespeeld. Zijn ze goed voor 4 oscars en daarnaast 11 oscar nominaties. Een mooie verzameling dus. De film is geregisseerd door Zach Braff, die vooral bekend is als acteur uit de komedie serie Scrubs, waar hij de rol vertolkt van niemand minder dan Dr. John 'J.D.' Dorian. Naast deze topacteurs wordt de cast aangevuld door Matt Dillon, John Ortiz en Christopher Lloyd. Beloofd van tevoren veel goeds!

De film gaat over drie vrienden die ‘’genaaid’’ worden door hun bank en hun pensioenfonds daardoor kwijt raken. Joe (Michael Caine) kan zijn hypotheek niet meer betalen en Willie (Morgan Freeman) heeft geld nodig voor een nieuwe nier die hij nodig heeft om te overleven. Nadat Joe getuige is geweest van een bankoverval en zag hoe makkelijk het de overvallers afging, komt hij met het idee om met zijn twee vrienden hun bank te overvallen en het geld te stelen wat hun bank van hun heeft afgepakt.

 

Tegenwoordig kunnen we er niet meer om heen dat de oude generatie in komedies wil spelen, helaas gaat dat vaak mis, waar Robert de Niro flopte als Dirty Grandpa en Last Vegas te flauw was. Going in Style is gelukkig anders, de humor is gepast en leuk. Waar Morgan Freeman en Alan Arkin vooral voor de dosis humor zorgen, zorgt Michael Caine voor het balans in de film met serieuze uitspraken. Wat er voor zorgt dat het een geslaagde misdaadkomedie is geworden.

 

Gaat het deze mannen lukken om hun bank te overvallen, en anders wat hebben ze te verliezen met hun leeftijd:

 

Worst comes to the worst, we get caught, we get a bed, three meals a day, and better health care than we got now.

 

Conclusie: 3 sterren

1 commentaren